De eerste bekerwedstrijd van het seizoen was eigenlijk de tweede, maar omdat de eerste wedstrijd niet doorging, waardoor wij niet hoefden af te reizen naar Tolkamer (of all places). Wij ontvingen voor onze eerste bekerwedstrijd, wat dus eigenlijk de tweede was, Ormi uit Epe die pas een (lees 1) competitiewedstrijd gespeeld hadden en nog helemaal geen (lees 0) bekerwedstrijd gespeeld hadden dit seizoen. Wij hebben al drie potjes in de armen zitten voor de competitie, dus in die zin stonden we 3-1 voor!
Met dit psychologische voordeel stonden we aan het begin van deze eerste (eigenlijk tweede) bekerwedstrijd, althans voor ons dan natuurlijk, want Ormi had er pas een (lees 1) competitiewedstrijd opzitten en nul (lees 0) bekerwedstrijden. Dat laatste wilden wij graag zo houden natuurlijk, dus nadat de eerste schrik van de toch wel lange dames die beide op het midden speelden was verdwenen, stond het 9-5 voor ons. De coach van Ormi vond ons “slimmeriken“ en dat had hij goed gezien. Helaas hielp zijn time out niet echt en ging WIK verder waarmee ze bezig waren, gewoon goed tactisch volleybal spelen.
Ja, hoe speel je dit spel tactisch? Nou da’s eigenlijk best eenvoudig. Let op: je maakt een plan, je zoekt instemming en mogelijkheden in je speelsters voor dit plan en dan kom je op een tweesprong. Niet letterlijk natuurlijk, maar alsof. Werkt het plan NIET, schakel je over naar een ander plan, meestal heet deze B, gewoon plan B, verder niks. Ook hier weer instemming, mogelijkheden speelsters etcetera. Maar nu weer even terug naar de figuurlijke tweesprong, want er is nog een mogelijkheid: het plan werkt WEL! Dan is het appeltje eitje, je blijft bij je plan, je scoort en ineens sta je 1-0 in sets voor! Nou, dat doe je de tweede set weer en dan is het zomaar 2-0, met setcijfers 25-8!! Echt waar vijfentwintig–acht!!
Inleiding voor deze monsterscore was een mooie service-serie van Ienske waarin een speelster van Ormi de zoveelste ketser probeerde in het spel te krijgen en daarbij een flinke botsing met de muur had. Dit dreunde zo door bij het hele team van Ormi dat alle geloof in een goede afloop weg was.
En dan, als coach sla je ‘m soms liever over, die beruchte derde set. Je neemt het plan nog eens door, iedereen knikt instemmend, de mogelijkheden zijn ruim aanwezig, maar het draait niet, het plan zit vast. Wat nu te doen? Kalmte kan je redden, dus een time out. Draait het weer dan kun je weer rustig achterover leunen, kat in het bakkie. Zit de kat echter in de gordijnen of nog erger, op jouw plek en jij in het bakkie, dan rest je nog maar een (lees1) ding: je laatste time out! Overstappen naar B, plan B weet u nog, gaat niet meer, het moet nu echt gaan draaien! Helaas, 2-1, niet getreurd, we staan nog voor, leermoment gehad, het ging te gemakkelijk. Vol goede moed en met een fantastisch publiek in de rug draait het weer als de bekende tierelier en winnen we de wedstrijd met……….3-1!
Zie je wel, dat we beter aan de competitie waren begonnen! Want een winnend team heeft altijd gelijk, en een verliezend team geeft altijd de schuld aan de scheidsrechter, lekker puh!