Enige tijd geleden was het dan eindelijk zover: het ‘hap-en-stap’ van ‘recreanten-mix’. Wat een zomers fietstochtje had moeten worden langs het huis van ieder teamlid, om daar een aangename versnapering te nuttigen, werd een winterse beproeving. Niet dat het erg koud was, maar wel dat er tegen de wind in getrapt moest worden. Het ‘hap-en-stap’ werd dus ‘hap-en-trap’. Vergeten we het trappen; het happen was heerlijk: We begonnen in Baak waar Anke en Joop voor heerlijke taart, koffie, bonbons en dergelijke hadden gezorgd. Natuurlijk alles vers en zelf gemaakt. Vervolgens gingen we naar Willy waar hij samen met Carla een geweldige proeverij van voorgerechten had bereid: carpaccio, pompoensoepje en arabische wraps. Natuurlijk alles vers en zelf gemaakt. Voor het hoofdgerecht togen we hoopvol naar Herbert, die dit samen met Jolanda zou verzorgen. De hoop was op een lekkere, en vooral flinke lap vlees; er waren in de voorafgaande weken voldoende hints in die richting gegeven. We werden echter verrast op een gevarieerde chinese maaltijd. Niet vers en niet zelf gemaakt; wel zelf gehaald. Maar laten we eerlijk zijn: hartstikke lekker en genoeg vlees. Vervolgens naar Riet en Hans die samen met Marcel een zeer verfijnd toetje hadden bereid: tiramisu, ijs, merengue en vers fruit. Alles natuurlijk weer vers en zelfgemaakt, en schitterend op het bord gedrapeerd.
En tussendoor deden we spelletjes: een intergenerationele quiz bij Joop, een 2014-quiz bij Willy, waarbij iemand toch verrassend veel van muziek wist, tot opperste verbazing van Willy (en dank zij Carla’s sound dog). We hebben gedart bij Herbert, en zijn bij Hans en Riet helaas niet toegekomen aan ‘wie ben ik?’, maar de meesten dachten: ‘ach, dat weet ik wel’.
De glaasjes wijn, bier, radler, water (0 euro, maar als de familie Geurts dineert is dat 2,75 euro per glas L) et cetera, tussendoor zorgden voor een goede ‘smering’ van al het lekkers. En laten we onze partners niet vergeten, Anne, Marry, Agnes, Sander, Geert, Miranda, die op de achtergrond een onmisbare bijdrage hebben geleverd. Soms hadden ze actief de hand in het uiteindelijke resultaat, en soms was het beste wat ze konden bijdragen juist uit de keuken te blijven.
Het was een zeer geslaagde ‘hap-en-trap’, hoewel het nog even spannend werd: Toen we met een overvolle buik – in mijn slokdarm hing zelfs nog wat babi pangang – bij Herbert het fietspad af hobbelden, werd het ‘hap-en-trap’ voor sommigen een ‘hik-en-stik’ (bijna) en dreigde het zelfs een ‘bots-en-kots’ te worden. Maar gelukkig hield iedereen het binnen; en kwam alles er een dag later uit via de normale kanalen.
Joop
