Hallo, wat is dat nou weer voor openingszin van een wedstrijd verslag?! Nou ik zal het uitleggen: in het vorige reisverslag van onze belevenissen in Raalte werd de belofte gedaan als wij de Salvora dames in een set onder de 10 punten konden houden, ik, Marcel de Haan, dan een appeltaart zou bakken. En u weet een man een man, een woord een woord, een set onder de 10, een set onder de 10, een appeltaart, een appeltaart!
Maar goed, nu dus weer terug naar het recept om een appeltaart te winnen: Men neme een gemotiveerd team van 6 dames die ruim op tijd in de zaal zijn, zelf al yellen en inlopen, onder het toeziend oog van de coach. Deze coach ziet dit alles gebeuren achter driedubbelglas waarvan 1 beslagen… dit vraagt om enige uitleg: ik zat in de kantine te genieten van een heet bakje koffie, Connie hartelijk dank daarvoor, daardoor besloeg mijn brillenglas (1) en keek ik dus met een wazige blik door de kantineruit (dubbelglas=samen 3) naar veld 1 waar dit dus plaats vond. Met zoveel zelf initiatief hoef je geen peptalk meer te houden en ik kon dan ook in alle rust mijn koffie drinken om keurig op tijd in de zaal aanwezig te zijn.
Het wedstrijdplan is bekend, dit doen we al weken, en never change a winning plan, zeg ik dan altijd maar. Nu weer even terug naar het recept, want naast gemotiveerde speelsters heb je ook gemotiveerde wisselspeelsters nodig die met de jasjes al half open klaar staan om het veld in te gaan.
Is aan al deze randvoorwaarden voldaan? Dan kun je eigenlijk al beginnen met de appels te schillen (uit eigen tuin verdient de voorkeur!). Maar u weet, je moet het bakblik nog niet invetten voordat het beslag is gerezen en dat is wat er nu in de eerste set gebeurde.
Het spel van de dames ging bij vlagen goed, erg goed, maar hier en daar daar toch wat beurse plekken in de appels zeg maar, en die moeten eruit, punt. Evengoed was de eerste set winst binnen, en maakte Marjolein haar voorzichtige rentree.
De tweede set dan, voor degene die erbij waren, het is echt gebeurd, voor degene die er niet bij waren, het is echt gebeurd. De set werd meer dan ruim gewonnen, 40% beter dan nodig voor een overheerlijke appeltaart, set stand 25-6. Alles kwam samen in deze set, service druk, ralleyballen allemaal naar positie 2-3, en een tegenstander die het huilen nader stond dan het lachen. Hier werd niet zomaar voor een taart gestreden, hier stond een finale taart van Heel Holland Bakt op het spel, dit was geen gewone appeltaart, dit was een Kiekeboe taart!! Nou en Kiekeboe zeiden de dames van WIK tegen onze tegenstanders, bam en nog een service ace om je oren en pak aan die steek op het midden, en of het nog niet genoeg was even een leep balletje op positie 6. Kortom het was smullen als je voor WIK bent natuurlijk.
De beruchte derde set dan, de taart staat in de oven, dat gevoel, alles klopt, maar hou hem in de gaten. Maar ja je gaat niet 40 minuten voor die ovendeur liggen om te kijken of hij aanbrandt, dus af en toe heel even kijken, in volleybal termen even een time out, even checken of het deeg gaar wordt, en rustig uit tikken die set.
De vierde set is dan een kwestie van goed beginnen, oftewel de ovendeur op tijd open zetten, taartje eruit, punten in de tas, slagroom erop, 5 punten erbij en zo win je dus een appeltaart.