Door een ongelukkige speling in de indeling van de Nevobo is Salvora uit Raalte in “onze” poule terecht gekomen. Voor hen vervelender dan voor ons, wij hoeven tenslotte deze reis maar één keer te maken. Aanvang wedstrijd 18.30 uur, dus de piepers moesten deze keer maar in gefrituurde vorm worden gegeten. Met twee auto’s volgeladen met tassen, ballen en een paar kilo appels uit eigen tuin op weg naar de wedstrijd.
Na een mooie rondrit door het prachtige Vorden (ik luister niet alleen naar mijn eigen vrouw, maar ook naar de vrouwenstem uit de routeplanner) besloten we toch maar de snelheidslimieten iets meer te negeren om toch op een redelijke tijd aan te kunnen komen in Raalte, Overijssel.
Nu liggen de sporthallen meestal niet in het centrum maar dit was in de categorie uithoek, een echte topper. Josje en Laury kwamen met eigen vervoer uit verschillende richtingen en hadden ook de nodige moeite het sportcomplex te vinden. Afijn, toch eindelijk compleet om samen even de meegebrachte bammetjes te nuttigen.
Daar dacht de uitbater van de kantine duidelijk anders over en voordat wij ook maar een bestelling konden over brengen vond hij het duidelijk zijn taak om te vertellen dat 1: die tafel gereserveerd was, en 2: dat een consumptie verplicht was. Iedereen was met stomheid geslagen, zelfs Nienke, niet op haar mond gevallen, had even tijd nodig om deze “hoe krijg ik jullie uit mijn kantine benadering” te verwerken.
Maar goed, het brood was wat droog, de dorst groot, dus toch maar wat consumpties laten aanrukken. Melanie besloot de vette hap maar even uit te stellen en te kiezen voor een broodje kaas. De omloop in de broodjes is blijkbaar niet zo hoog in deze horeca gelegenheid, want het broodje kaas vertoonde een pracht exemplaar van een fungi imperfecti, of in gewoon Nederlands, schimmel. Met een laconiek gebaar werd de kaas overgeheveld naar een nieuw broodje en ging de “kok” verder met het gereed maken van het buffet, arme gasten van het 50 jarig bruidspaar maar dat terzijde…….
Op naar de wedstrijd dan maar, niet in de sporthal maar in de spelhal. Achterin dit complex met zwembad, sporthal, was nog ruimte voor en halletje en daarin was Salvora weggestopt. D2 van Salvora moest nog even de laatste punten tegen de Torpedo’s,daarna kon het inspelen beginnen. Ook de meegekomen supporters hadden de tribune gevonden. Handig verdeeld met aan de linkerkant (Marja) en rechterkant (Ruben en neef) konden ze met gemak de Salvora aanhang overstemmen.
Dan het begin van de wedstrijd, eerst twee mini’s van de week die om en om eerst uit serveerden, daarna het aanwezige publiek om probeerden te kopen door mini- marsjes uit te delen, om daarna loten aan ze te slijten, waarmee je nog meer mini marsjes kon winnen. Dit waren ongeveer de hoogtepunten aan Salvora zijde. Dieptepunt was wel dat wij, als gewaardeerde tegenstanders, compleet werden genegeerd in deze uitdeel ronde. Reden voor ons om er een extra schep boven op om te doen en deze “wedstrijd” zo snel mogelijk af te maken.
Ondanks het vooruitzicht van een vers gebakken appeltaart lukte het niet om de tegenstander onder de 10 punten te houden.Dit was mischien ook wel erg veel gevraagd, maar ik ben ook niet zo’n ster in bakken, vandaar. Positief is dat we niet te lang mee gingen klooien en keurig 5 punten meenamen naar Steenderen.
Had nu zelfs de mevrouw van de routeplanner enige opluchting in haar stem toen ze zei: bestemming bereikt, of verbeeld ik me dat?